Oudercursus: Ouders hebben de regie.

Vanaf september 2011, na de start van de scholen, beginnen wij een opvoedcursus. Opvoeden is lang niet altijd makkelijk of vanzelfsprekend. Niemand leert het je. En toch gaat het in 80% van de gevallen gewoon goed! Maar, soms is het toch wel heel prettig om een extra steuntje in de rug te hebben, gewoon wat extra achtergrond bij leren, bij de verschillende levensfasen die het kind door gaat. Hoe ga je om met koppigheid, nee zeggen, hoe leren kinderen en hoe kun je het gedrag zo goed mogelijk bijsturen wanneer je dat wilt. Hoe voorkom je een vervelende sfeer thuis, het gevoel dat je politieagent moet spelen tussen kinderen, maar tegelijkertijd: hoe stel je wel paal en perk aan bepaald gedrag?

Op dit soort vragen, eenvoudige vragen maar ook meer diepgaande vragen, proberen we in de cursus antwoord te geven. En we doen dit groepsgewijs. Waarom in een groep? Omdat het soms ook heel prettig is om van gedachten te wisselen met andere ouders, te leren van hun oplossingen, maar ook wellicht een kijkje vooraf te krijgen in de problemen die voorbij kunnen komen bij verschillende leeftijden.

Voor wie

Voor alle ouders van cliënten, maar ook voor ouders die geen kind in behandeling bij ons hebben, maar gewoon behoefte hebben aan meer informatie bij opvoeding. De cursus is goed te combineren met de SOVA training voor uw kind of andere vormen van hulp binnen onze praktijk.

Achtergrond bij de cursus

Uitgangspunt van de cursus vormt het boek Opvoedingsstress! Oorzaken en oplossingen, geschreven door dr. D. Timmers-Huigens. Verder informeren we u over leren, straffen en belonen. Thema’s zoals ontwikkelingsstoornissen en andere problemen, zoals ADHD, autisme, dyslexie, oppositioneel gedrag, gehechtheid komen voorbij. Maar ook meer alledaagse thema’s zoals groepsdruk, angst, sociale vaardigheden en het sorry smoesje.

Aan de orde komen:

• Opvoeden Nu en de regie hebben wat betekent dat? Vroeger en nu; Wij cultuur tegenover ik cultuur; Jongeren cultuur; Poldermodel; Fragmentarisering; Graascultuur; Cultureel kapitaal en sociaal kapitaal; Machteloosheid?
• Samenwerkende ouders; Pro-actief opvoeden; De drie B’s ;Betrouwbaarheid- Betrokkenheid- Beschikbaarheid.; Kennis van kind-zijn en ontwikkeling.
• Temperament en grondstemming: druk; gehoorzaamheid; voorspelbaarheid; wat kan er loos zijn?
• Gehechtheid; veiligheid; onveiligheid; gedrag dat er mee te maken heeft en bedreigingen in de relatie tussen ouders en kinderen.
• Belonen en straffen; wat werkt wel en wat werkt niet; consequent zijn; huisregels en inbreng van kinderen zelf.
• Sociale onhandigheid; stoornissen en problemen op dat gebied en wat kan je er aan doen?
• Vier belangrijke vragen: – Is het lichaam veilig?; Is de omgeving betrouwbaar?; Kent het kind de samenhang van de situatie?; Mag het zichzelf zijn?
• Kinderen die moeite hebben met samenhang en veranderingen (structuur) en de hulp die je kunt geven.

Tijdens elk onderwerp komen uitgebreid de eigen ervaringen aan de orde en kunnen alle persoonlijke vragen gesteld worden.

Kosten en vergoeding

De cursus beslaat 10 bijeenkomsten verspreid over het najaar van 2011 en voorjaar 2012 op woensdag avond. Een bijeenkomst duurt 1,5 uur, en er wordt 1 consult gezinstherapie in rekening gebracht per ouder (alleenstaand) of ouderpaar. Deze kunt u ten lastte van uw zorgverzekering leggen, vergoeding afhankelijk van uw zorgverzekeraar. Zie hier voor meer informatie.

Opgeven en meer informatie

U vindt de data van de cursus hier. Opgeven kunt u via het formulier wat u hier kunt openen. Vult u dit formulier alstublieft volledig in, ook wanneer u al bekend ben bij onze praktijk.

De  exacte opbouw van de cursus wordt later bekend gemaakt. U kunt meer informatie krijgen via uw behandelaar of door contact op te nemen met onze praktijk via mail of telefoon.

Achtergrond

In de hedendaagse Nederlandse cultuur kiezen de meeste ouders bewust voor een kind. Zij kiezen voor ouderschap. Ze kiezen voor de inspanning en energie en het geld dat geïnvesteerd moet worden.  Ze hebben in ieder geval de intentie om betrokken, liefhebbende ouders te zijn. Deze ouders willen dat hun kinderen opgroeien tot gelukkige mensen. Beleefde, vriendelijke, intelligente en aardige kinderen hopen ze te hebben. Kinderen die gehoorzaam zijn , maar ook pit hebben. Kinderen die hun verwachtingen waar maken, maar ook zelfstandige, assertieve mensen kunnen worden. Kinderen die blij en met plezier presteren in sport en op school en tegelijkertijd sociaal vaardig zijn en veel goede vrienden hebben. De kinderen moeten zich gedragen volgens bepaalde regels, maar die regels liggen niet zo vast. Want de maatschappij verandert snel en de mogelijkheden van en voor kinderen veranderen mee.  De ouders die bewust gekozen hebben voor kinderen weten dat opvoeden meer is dan hun eigen verlangens waar maken. Ouders weten dat elk van hun kinderen verschillend zijn van karakter en temperament, met verschillende mogelijkheden. Niet elk kind hoeft meer hetzelfde waar te maken of op dezelfde manier aangepakt te worden. Ouders weten in deze tijd dat de leerkrachten op school en de vrienden van de straat, de leiders en leden van verengingen en clubs van de kinderen, de vrienden en leeftijdgenoten een belangrijke invloed op hun kinderen hebben. In sommige culturen en kringen mogen familieleden nog actief mee opvoeder zijn. In andere sociale groeperingen mogen alleen de heel goede vrienden mee opvoeden. Soms komen ouders zelf uit een culturele achtergrond waar zo autoritair opvoeden nog vanzelfsprekend is. Zij kunnen nog krampachtig willen vasthouden aan het bepalen van de toekomst van hun kinderen. Maar dat loopt spaak in de westerse hectische werkelijkheid. Ouders kunnen zich in de verste verte niet voorstellen voor welke vragen hun kinderen kunnen komen te staan in de toekomst. Kinderen merken dat en weten dat waardoor zij een andere rol spelen in de opvoedingssituatie. Ouders dreigen daardoor de regie kwijt te raken.

Ouders hebben in het bestaan van kinderen een unieke positie. Vrienden en vriendinnen zijn er genoeg. De opvoedingsrelatie is geen vriendschapsrelatie en zal dat nooit worden. De opvoedingstaken kan je vergelijken met de taken van de regisseur. Natuurlijk hebben kinderen hun eigen mogelijkheden, hun eigen talenten, hun eigen inbreng. Ouders die de regie hebben kennen de grenzen van datgene wat ze aan hun kinderen kunnen overlaten en dat wat zijzelf in de hand moeten houden. Zij bewaken de grenzen van het zelfstandig handelen van kinderen. De regie stimuleert het zelfvertrouwen van de kinderen. Wanneer de regie te wensen overlaat wordt dat zelfvertrouwen min of meer geschaad. De regie kan te slap zijn, te weinig duidelijk. De regie kan het ene moment wel aanwezig zijn en het andere moment niet. Op sommige dagen zit de regisseur beter in zijn of haar vel dan op andere dagen. Kortom er zijn allerlei gradaties tussen wel of niet regisseren. Niet elke situatie heeft evenveel regie nodig. En niet elk kind, zelfs niet binnen één gezin heeft evenveel regie nodig. Weinig controle maar met veel warmte kan ertoe leiden dat ouders geneigd zijn de regie snel uit handen te geven. Deze ouders willen hun kind het liefst zien als partner, als gelijke en als autonoom wezen dat zelf kan bepalen wat en hoe het het wil hebben. De ouders proberen hun kinderen vaak door allerlei beloningen in het vooruitzicht te stellen over te halen om aan hun wensen te voldoen. De kinderen leren zo dat ze voor goed gedrag een prijs kunnen vragen. Hun eisen worden in dat opzicht steeds hoger.

Voldoende controle samen met warmte en nabijheid geeft het beeld van de autoritatieve opvoedingsstijl. Autoritatieve ouders geven hun kinderen voldoende autonomie en zelfstandigheid, zoveel als de kinderen aan kunnen. Ze zoeken naar evenwicht tussen verantwoordelijkheid geven aan de kinderen en die zelf dragen. Ze stimuleren hun kinderen en houden de vinger aan de pols. Ze zijn nabij als de kinderen het nodig hebben, de kinderen kunnen op hen rekenen en vertrouwen daar ook op. Het is gebleken dat deze vorm van opvoeden in de huidige westerse wereld het meest effectief is. Zulke ouders hebben de regie.